Nieuws


Ik zit klem op arbeidsmarkt - donderdag 8 oktober 2020

Nog voor het uitbreken van de coronacrisis, maart dit jaar, was ik driftig begonnen met het zoeken naar een nieuwe communicatieve job. Hetzij vast hetzij op stevige freelance basis.  Ik had geen succes in januari en februari. Met corona viel alles stil, al bleef ik wel doorgaan met solliciteren. Voor zover er wat te solliciteren viel. Netwerken in de zin van personen persoonlijk ontmoeten op een bijeenkomst werd onmogelijk. Ik was er koud mee begonnen. En toch had ik ook juist daarop mijn zinnen gezet.
 
Ik kan een goede motivatiebrief schrijven. Mijn cv is wat die is. Imposant genoeg, maar niet uitblinkend. Er zitten gaten tussen kennis/werkervaring en wat men tegenwoordig vraagt op communicatief gebied. Ik ben mij ervan bewust. Tien jaar geleden hoefde je je als communicatiemedewerker niet zozeer te bekommeren over grafische aspecten bij het maken van magazines of het opzetten en onderhouden van een website. Nu is het alom kennis van Photoshop, Indesign en dergelijke dat als standaardbagage voor een job wordt gevraagd. Ik heb in maart en april bestudeerd hoe die software in elkaar steekt. Zolang ik geen gelegenheid heb om ermee te werken, blijft die passieve kennis vermelding op mijn cv te mager. En het is te duur spul om zomaar even aan te schaffen en ermee te experimenteren. 
 
Ik was mij er voor corona al van bewust. Vandaar dat ik ook mijn pijlen had gericht op netwerken. Wanneer je iemand face-to-face spreekt, kun je hem proberen te overtuigen van je kwaliteiten en wilskracht. In een epistel als een motivatiebrief die toch al kort en bondig moet zijn, gaat dat moeilijker. Helaas, face-to-face netwerken is gedaan tot nader order. En via video? Mijn beperking valt nogal op. Zie je me voor het eerst in het echt, denk je 'wow!'. Als je dan met me spreekt en doorhebt wie je voor je hebt, kun je je mening bijsturen. Zou ik online via beeld met iemand communiceren, ben ik van mezelf al meer zenuwachtig. Wat zijn uitwerking heeft op mijn fysiek en hoe ik dus overkom. Wat niet bijdraagt aan een gunstige eerste indruk. 
 
Nadelige wetgeving
 
Ik ben 51, met een beperking. Twee feiten die niet in mijn voordeel spelen in de zoektocht naar een job. In Vlaanderen zijn er wel allerlei subsidies om ouderen en mensen met beperking in dienst te nemen. Ook is er begeleiding. Die begeleiding heb ik twee keer gehad in de meer dan 14 jaar dat ik hier nu woon. Men doet hun best, maar kan geen potten breken. Het aantal voor mij geschikte banen is ook niet onuitputtelijk. Hoe graag ik het ook zou willen (voor mijn part): postbode, lasser, verhuizer. Alles wat je kunt bedenken waar je twee handen voor nodig hebt, valt voor mij af. Ik heb maar één bruikbare linkerhand en niet eens twee (grapje!). Aan telefoneren heb ik een broertje dood en ik ben er ook niet voor geschikt (geen goede telefoonstem en beperking). Ten slotte gaat het spreken van de Franse taal mij niet goed af en ook dat is een vereiste bij veel jobs in het Antwerpse. 
 
Het is juist om bovenstaande en meer persoonlijke redenen dat ik ook nadrukkelijk naar een job over de grens zoek. Ik ben bereid terug te verhuizen naar Nederland.  Ik heb in juni proberen uit te zoeken of ik mij kan laten opnemen in het doelgroepenregister bij het UWV om zo in beeld te komen bij werkgevers die een werknemer met een beperking zoeken. Dat valt verdraaid nog niet mee. Uiteraard moet je in Nederland wonen, maar daarnaast aan een rits andere voorwaarden voldoen. En het belangrijkste struikelblok: ondanks mijn fysieke beperking en het feit dat ik tot 2003 als wajonger bekend stond, zou het mij nu niet meer zo snel lukken die status opnieuw te verkrijgen. Het is net wel de snelste weg naar inschrijving in het doelgroepenregister. 
 
Kortom: ik zit klem in mijn zoektocht naar een job. Antwerpen is lastig vanwege het Frans en het cv. Nederland is lastig, omdat mijn cv niet goed aansluit op wat heden ten dage wordt gevraagd in een communicatieve setting en de afstand (zeker met corona nu). Terwijl mijn redactionele vaardigheden en kennis van schrijven voor websites prima is. Ik word er een beetje moedeloos van. Mocht een werkgever dit lezen, hetzij in Antwerpen hetzij in Nederland, en het met mij willen proberen - al is het maar een kennismakingsgesprek om mee te beginnen - dan mag hij/zij zich altijd melden. 
 

Reacties:

Er zijn nog geen reacties op dit bericht geplaatst.


Reageren:


Terug naar de vorige pagina >