Zo is mijn reis verlopen

Van mijn reis in 2013 is dat jaar ook een boek verschenen dat nog steeds verkrijgbaar is!
 
                              
 
                                                                                     Afbeelding invoegen
                                                                                 (Zoek op titel op de site van Yanga)
 
 
Parijs, 6 juni t/m 9 juni
 
Toen ik begin 20 was, had ik het plan opgevat naar Parijs te emigreren. Verder was ik nog nooit gekomen in mijn leven. Als ik nu terugdenk aan dat voornemen, ben ik blij dat dit voornemen nooit werkelijkheid is geworden. Parijs was en is in sommige gedeelten bepaald niet geweldig toegankelijk. Neem nu Montmartre. Hoe je daar de steile straten op en af moet per rolstoel?
 
Het bord in deze Carrefour-supermarkt
vraagt voorrang te geven aan zwangeren
en mensen met een beperking
 
Er zijn nog veel steilere straten in
Montmartre
 
Het bekendste gebouw in de wijk is de
Sacre Coeur. Eer je daar bent aangekomen
met de trap ...
 
 
Toegegeven, dan zie je ook wel iets
interessants
 
Praag, 31 mei t/m 3 juni
 
Mijn reis loopt op z'n einde en ik ook. Het mag van mij nu wel even iets minder intensief allemaal. Zaterdag 1 juni de hele dag regen in Praag. En ook al zit ik vlakbij het centrum, dit is toch niet de omgeving van mijn allereerste verblijf in Praag, 2001. Toen was ik betoverd door de stad. Nu niet. Allez, wellicht dat je na een maand hotel in, hotel uit, trein in, trein uit etc. wat sikkeneuriger wordt. Over de toegankelijkheid van Praag valt niet veel meer te zeggen dan dat het gaat. Niet alles is even goed toegankelijk voor iedereen, maar met mijn fysieke conditie red ik me wel. Vanwege de regen geen foto's dit keer. Maandagavond 3 juni vlieg ik terug naar Belgie. Donderdag 6 juni volgt dan mijn echt allerlaatste etappe: Antwerpen - Parijs en vice versa. Stay tuned!
 
Warschau, 28 mei t/m 31 mei
 
Het moest een keer fout gaan op deze reis en het ging fout in Warschau. Compleet verkeerde hotel uitgekozen. Hotel ... Het zijn eigenlijk appartementen. Heel ruim, dat wel. Maar, om er te geraken. De entree naar de receptie zijn twee treetjes. Soit. Met de lift naar de vierde. Dat dacht ik. Op de zogenoemde vierde etage kun je kiezen tussen een trap omhoog naar de vijfde of een trap omlaag naar de vierde. De lift stopt dus feitelijk ergens in niemandsland. Ik kreeg nog een helpende hand van de eigenaar op dinsdagavond. Of die er altijd is, was mij niet duidelijk. De receptioniste hield het woensdagmiddag in elk geval voor de rest van de werkweek bekeken. Gevolg: de normale in- en uitgang, die met die twee treetjes, is afgesloten. De alternatieve in- en uitgang bereik je via nog meer trappen en een lange corridor. Gekkenwerk met een zware koffer en mijn mobiliteit. Zeker gezien het feit dat ik vrijdagochtend vroeg op Warschau Centraal moet zijn om de trein naar Praag te nemen. Wat als er dan nog niemand aanwezig is? Ik telde mijn kaarten, pakte woensdagmiddag 29 mei subiet mijn valies en trok in een hotel op een paar 100 meter afstand in. Hier gewoon een lift die stopt op de etage waar je moet zijn. Moraal van dit lange verhaal: kijk verder dan je neus lang is als je op internet leest dat een hotel een lift heeft ... Twee positieve foto's uit Warschau.
 
Lekker brede straten in het centrum
 
Aangepast rolstoelvervoer
 
Vilnius, 25 mei t/m 28 mei
 
Ik ben erg gecharmeerd van Vilnius. De straten liggen er over het algemeen redelijk goed bij en er is veel groen met veel plekken waar je even kunt zitten en uitrusten. Om dat te bewijzen, dit keer geen foto's van bussen, trams ed., maar foto's genomen in parkjes en langs de straten.
 
 
 
 
 
Riga, 22 mei t/m 25 mei
 
Helaas heb ik in Riga niemand weten te vinden voor een interview. Dan maar zelf de stad verkennen met een scherp oog voor de toegankelijkheid ervan. Dat Letland niet het rijkste EU-land is, valt goed af te zien
aan de staat van de bestrating en veel gebouwen (afbladderende muren). Gelukkig zijn er ook wel positieve toegankelijkheidselementen te noteren. Vier foto's van minder goede en goede toegankelijkheid.
 
 
 
 

 
Tallinn,  19 t/m 22 mei
 
In Tallinn had ik een interview met een lid van de Estse Unie van mensen met mobiliteitsproblemen en de tak in de hoofdstad ervan. Een van de belangrijkste zaken waar zij aan werken is toegankelijkheid. De toegankelijkheid van Tallinn en andere Estse steden kun je nalezen op www.liikumisvabadus.invainfo.ee De toegankelijkheid in Tallinn is gemiddeld. Het hangt af van welk transportmiddel je kiest en waar je je bevindt. Trollybussen zijn heel gewoon in Tallinn en de kasseien in het oude centrum nodigen niet uit tot ontspannen wandelen.
 
 
 
Helsinki, 16 t/m 19 mei
 
Mijn verblijf in de noordelijke landen zit er bijna op. Vooraf had ik de gedachte dat hier alles perfect geregeld zou zijn voor mensen met een handicap. Het is niet slecht, maar zeker niet perfect. De hotels waarin ik verbleef, bewezen dat al. Maar ja, die kies je tenminste nog zelf uit. Over de bestrating kan ik niet altijd lovend uitwijden. Zeker die in Kopenhagen en Helsinki is soms in bedroevende staat dan wel veel te steil. 19 Mei vertrek ik naar Estland, de eerste Baltische staat die ik aandoe. Hieronder nog wat toegankelijkheidsfoto's uit Helsinki.
 
Dit moet ik niet doen met mijn niet
zo beste stabiliteit. Superman danste
op een draad op reggaemuziek
 
Middenin het centrum ligt het
Esplanadepark. Ook goed toegankelijk
voor mindervaliden en er valt wel wat
te zien.
 
Niet alle trams in Helsinki zijn al even
modern. De oude bakkies hebben
tenminste wel een toegankelijke
middenentree voor rolstoelers
 
Dit is de modernste tram die in
Helsinki rondrijdt
 
Stockholm, 13 t/m 16 mei 
 
Het is altijd leuk om oude binnensteden te bezichtigen. Ze vertellen de geschiedenis van vele eeuwen. Helaas zijn zulke binnensteden meestal niet echt goed toegankelijk. Vanwege de bestrating of de smalle stoepjes. Zoals in Antwerpen. Stockholm is nog een graadje erger merkte ik. Veel nauwe steegjes die ook nog eens steil omhoog leiden. Je moet er wat acrobatische toeren voor uithalen, maar dan zie je wel leuke en mooie dingen.
 
 
 
 
Aankondiging van een 'spookwandeling'
 
Kopenhagen, 10 t/m 13 mei
 
Voor mij heeft toegankelijkheid ook te maken met het verblijven in het centrum van een stad waar je alles bij de hand hebt dat je nodig hebt, afhankelijk van de situatie: een supermarkt om je boodschappen te doen, een wasserette om de was te doen, een cafe om vrienden te ontmoeten, een restaurant om te dineren etc. Helaas was van geen van dit alles sprake in Berlijn en nu ook in Kopenhagen niet. De Centraal Station gebouwen in deze steden lijken ergens in de middle of nowhere te zijn geplaatst. Omdat ik geen zin heb de hele stad te doorkruisen op zoek naar een fatsoenlijk restaurant, beperk ik mij dezer dagen tot een snelle hap op Centraal Station. Gelukkig serveren ze daar ook enige vegetarische varianten.
 
Enkele foto's van het Arken museum voor moderne kunst in Kopenhagen. Ook niet in het centrum, maar ik had transport heen en terug (de tekst op de tweede foto is van Andy Warhol). 
 
 

 
Berlijn 7 t/m 10 mei
 
Ik voel mij als gehandicapte altijd thuis in Duitsland. Alles is daar zo grondig georganiseerd. Ik had bij mijn hotelreservatie een kamer met douche gevraagd, want aan een bad heb ik niets. Kom er niet in of uit. Bij aankomst vertelde men mij dat ik de compleet rolstoeltoegankelijke kamer toegewezen had gekregen. Alles gelijkvloers, geen enkele drempel. Kijk, daar houd ik van. Mijn gesprekspartner in Berlijn vertelde me echter dat ook in Duitsland niet alles even snel en goed verloopt voor mensen met een beperking. Wetgeving moet sneller en eenvoudiger. Dat interview verschijnt binnenkort op de site. Hieronder foto's van mijn super toegankelijke kamer. 
 
 
 
Vlaanderen, 5 en 6 mei
 
Dit keer geen foto's van treinstations of hotelkamers. Ik sliep deze dagen gewoon in mijn eigen bed in Antwerpen. Van daaruit reisde ik achtereenvolgens naar Beerse en Lokeren. Naar Beerse volledig met de bus (Antwerpen - Turnhout, Turnhout - Beerse), want ik mag als gehandicapte gratis met De Lijn reizen. Dat is natuurlijk heel mooi, maar dan moet het openbaar vervoer wel toegankelijk zijn. Over de Antwerpse trams heb ik al vaak genoeg geklaagd. De bussen van De Lijn, daar heb ik fysiek geen problemen mee. Het was wel vervelend dat de benodigde bussen zowel in Beerse als in Lokeren maar één keer per uur rijden. Zo'n lage frequentie maakt de toegankelijkheid van het ov er ook niet beter op ...
 
Naar en van station Lokeren reisde ik per trein. Was de bedoeling. Iemand had echter in de middag zelfmoord gepleegd nabij station Belsele. Daardoor lag het treinverkeer tussen Lokeren en Sint-Niklaas plat. Er werden pendelbussen ingezet. Beetje jammer dat de dienstdoende chauffeur zeker een half uur moest wachten (waarop?) voordat hij mocht vertrekken.
 
Op station Sint-Niklaas stonden de treinen al klaar. Op perron 4 en 5. Eerst moesten we die op perron 5 in. Daarna iedereen eruit en op perron 4 instappen. Vervolgens moesten de mensen die op de tussenliggende stations tot aan Antwerpen-Berchem wilden uitstappen toch weer naar perron 5. Ik moest er heel erg om lachen, terwijl het in feite toch betreurenswaardig is die slechte communicatie.
 
Men zegt vaak dat een slechte generale voor een mooie uitvoering zorgt. Laat dat dan maar het geval zijn vanaf 7 mei. Het avontuur gaat nu echt beginnen!
 
Utrecht 1 mei
 
 

Om in Utrecht te geraken, pakte ik op Antwerpen Centraal eerst de langzame trein naar Roosendaal. Langzaam is niet snel, maar wel goedkoop. Tijd is niet altijd geld. 

 


 

Zo'n L-trein is niet alleen langzaam, maar behoort ook niet tot het meest comfortabele/toegankelijke materieel wat de NMBS heeft rondrijden.  

 


 

Gelukkig kon ik mij al verlekkeren aan de Thalys naar Parijs die ik in juni heb geboekt.  

 


 

De toegang tot perron 1 per trap op station Roosendaal is momenteel dramatisch! 

 

 
 
 
 

Na al dat gereis kon ik mij wentelen in een luxe 'executive suite' in het Apollo Hotel City Centre  te Utrecht. Klinkt duur. Prijs voor één nacht viel viel reuze mee.

 



 

Via het grote tv-scherm volgde ik de nieuwe wanprestatie van FC Barcelona.  

 


 

 Heb ik geen kritiek op het hotel? Toch wel. De lift was wel erg nauw en ook de toegang van buiten is niet optimaal. Zo ziet het er goed uit, maar achter de glazen toegangsdeuren stuit je op een trap. Geen hellingbaan aanwezig, dus niet geschikt voor rolstoelers. 

 


 

Ik overnachtte in Utrecht, omdat ik op 2 mei 's ochtends een interview had op station Soestdijk met Jan van Vlierden, aka Jan de Stripman.  

 


 
 
 

Na gedane zaken ging ik nog voor een dag inclusief overnachting naar 'hotel mamma' in Rotterdam. De verbouwing op Rotterdam Centraal is nog steeds niet helemaal voltooid.